De vrouw is niets

1098 [A] H.C. Muller (1855-1927) [C] Jan van den Acker (1828-1881)

« De vrouw is niets, » zo roept gij domme rijken;
gij, die haar koopt als was z’een beurspapier:
gij, die haar huwt om met haar geld te prijken;
gij, die haar duldt, als huiselijk plezier!
« De vrouw is niets, z’is voor de man geschapen,
zij is een wezen, dat niet voelt en denkt. »
zo denkt gij, o, verachterlijke knapen,
die aan uw lusten haar ten offer brengt.

De vrouw is niets, zo denkt gij, godsgezanten,
die haar met kerk, met hel en hemel plaagt;
de vrouw is niets, zo roept gij vrome kwanten
die haar het geld uit hare zakken jaagt.

« De vrouw is niets, » denkt gij fabriekdespoten,
die haar met man en kind’ren zwoegen laat.
« De vrouw is niets, » zegt gij, waanwijze groten,
die haar beschouwt als weeld’ en als sieraad!
Maar wij, die voor het gouden kalf niet knielen,
wij, die nog hechten aan een ideaal,
wij, die ’t geloof van zwakke, kranke zielen
bestrijden met der rede blinkend staal.

Wij die voor recht en waarheid nog ontgloeien,
die breken met der mode heerschappij,
wij die de mens bevrijden uit de boeien
van onrecht en van geestesslavernij.

Wij roepen u, o trotse rijken, tegen:
de vrouw is meer, hoe nietig z’u ook schijn,
de vrouw is veel, hoe slecht men haar bejegend,
de vrouw zal in de toekomst alles zijn!
Als eens het juk van priesterdwang zal vallen,
als eens de zon van vrijheid op zal gaan,
als eens dees aard behoren zal aan allen,
dan breekt voor haar de schoonste toekomst aan.

Dan zal de vrouw in waarheid eerst beminnen,
als maagd, die fier en toch beminlijk bloost,
als vrouw, wier liefde ’t heerlijk is te winnen,
als moeder van een talrijk, bloeiend kroost!